บทที่ 265

เรมี่จ้องมองร่างไร้ลมหายใจของอามาร่าอย่างเหม่อลอย จิตใจของเธอล่องลอยไปไกลแสนไกล สัมผัสแผ่วเบาบนบ่าทำให้เธอสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เธอหันไปเห็นสโลน ใบหน้าซีดเผือดแต่ยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่ กำลังมองเธอด้วยความเป็นห่วง

“แม่คะ แม่กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะค่ะ” สโลนคะยั้นคะยอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ท่าทีของเธอยังคง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ